SIGNIFICADO DO MEU NOME

       O nome Natalia ten dúas orixes diferentes, aínda que ambos son moi similares e relacionados. O primeiro deles virá do latín e que fai referencia directamente ao Nadal, é dicir, o nome de Natalia podería ser “O día en que naceu Xesús”. Esta é normalmente unha das definicións máis aceptadas.

   Por outra banda, os historiadores tamén atoparon un significado que está relacionado coa lingua hebrea, e que se pode traducir como “A que ama vivir”.

   O significado bíblico de Natalia é "día de Nadal" e "nacemento", que é o seu significado xeral. Provén da palabra Natale que significa nacemento. Nos seus inicios, este nome adoitaba poñerselles ás persoas que nacían o día de Nadal. 

   O significado bíblico de Natalia está baseado no "nacemento de Xesús". Un nome que non ten unha aparición propia nas escrituras bíblicas. Este nome gañou moita forza nos países de Europa do Este, especialmente en Polonia. Aínda que en América do Sur e concretamente en México, é un nome moi popular e onde é habitual coñecer a máis dunha persoa con ese nome.

   O nome Natale foi popular nos seus inicios, moi coñecido e empregado, pero sobre todo preferido polas nais da época para chamar ás súas fillas, principalmente nos seus inicios onde comezou a usarse con moita frecuencia. As persoas que se chaman así teñen unha gran capacidade para abstraer a súa mente da negatividade e quedar coa parte positiva das cousas.

   Antigamente, este nome tamén se fixo famoso por pertencer á muller do mártir san Adrián de Nicomedia.

          Adrián e Natalia de Nicomedia

   Adriano e Natalia de Nicomedia foron un soldado romano e a súa muller, convertidos ao cristianismo e morreron mártires pola súa fe. Son adorados como santos por varias denominacións cristiás.

   Segundo a tradición, Adriano era un soldado da Garda Pretoriana en Nicomedia. Durante a persecución dos cristiáns ordenada por Galerio Maximiano, detivo a un grupo deles e, mentres estaban sendo torturados, quedou abrumado pola coraxe e a fe que amosaban. Converteuse ao cristianismo, proclamouse cristián, aínda que non foi bautizado, e foi detido. A súa muller Natalia visitouno e chegou a súa quenda.

   Ao día seguinte foi torturado: nunha yunque romperonlle as pernas cun mazo e finalmente decapitaron, e ardeu o seu corpo, co doutros mártires. Segundo a tradición, Natalia quixo botarse á fogueira para morrer, pero unha tormenta apagauna e o raio acabou coa vida dos verdugos. O corpo de Adriano foi enterrado en Argyropolis, preto de Bizancio.

    Natalia foi vivir alí, xubilouse e dedicouse á oración, ata que morreu e tamén foi enterrada alí, considerándose mártir por asociación.

Natalia Ginzburg

   Natalia Ginzburg é unha das voces máis particulares da literatura italiana do século XX. É moi importante xa que poucos escritores retrataron a vida familiar, a erosión e os cambios do tempo, a decepción ou as falsas expectativas coa precisión e sabedoría de Ginzburg.

   Foi unha dramaturga, novelista e ensaísta italiana que nos deixou obras inesquecibles. Naceu o 14 de xullo de 1916 en Palermo (Italia). Creceu nun ambiente liberal e dende pequena estivo exposta á violencia do Estado. Varios membros da súa familia foron perseguidos polo fascismo, polas súas raíces xudías e polo seu pensamento liberal.

   Natalia casouse con Leone Ginzburg, un intelectual ruso con ideas antifascistas coa que compartía non só un pensamento rebelde senón tamén un gusto e un compromiso coa literatura e as ideas. Durante o réxime de Mussolini, Leone foi desterrado e comezou un tempo moi escuro para a familia.

   Durante a súa vida, Natalia Ginzburg recibiu varios premios; pero, o verdadeiro prestixio chegou tarde. A súa obra é a día de hoxe un referente fundamental para falar da literatura europea do século XX.

   Ademais de ser unha escritora recoñecida, Ginzburg traduciu importantes clásicos, entre eles a obra de Proust e Mauppassant.

   Natalia Ginzburg morreu en Roma aos 75 anos, o 7 de outubro de 1991.

   As obras de Ginzburg están atravesadas pola dor pero desde unha perspectiva crítica. A familia é seguramente o punto de partida da maioría dos seus textos, soubo facer unha profunda busqueda arredor do papel da muller na sociedade.

   Entre as súas obras máis destacadas cabe citar Los niños, Léxico familiar, Todos nuestros ayeres, Las pequeñas virtudes, Las palabras de la noche…